ชีวิตในบางครั้ง

ความอยุติธรรมก็คล้ายเป็นเรื่องถูกต้อง

ความเจ็บปวดก็คล้ายเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ความเสียเปรียบก็อาจถูกยัดเยียดให้

ความพ่ายแพ้ก็อาจเกิดขึ้นได้อย่างไม่คาดฝัน

คนที่เข็มแข็งเท่านั้นจึงจะสามารถทนรับเอาไว้ได้

เพื่อที่จะกอบกู้ทุกอย่างกลับคืนมา

.....................................................................

มันเป็นบทความที่ตรงกับความเป็นจิง

อยู่ในตอนนี้มากที่สุด.

อยากได้  ก็ต้องพยายามเอาคืนมาเอง

แต่สิ่งที่เราอยากได้ มันกลับเดินจากเราไปเอง

มันหมายความว่า เราจะทำให้กลับมาขนาดไหน

มันก้อไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป

จิงไหม

สุ้เรานั่งรอ ให้มันเขามาหาเราเอง

แล้วเราเป็นคนเลือก  สิ่งที่ดีที่สุด ให้กับตัวเราเองดีกว่า

 สถานะ ตอนนี้  : //  ปลง คับ

ตลกกับชีวิตตัวเอง ที่เริ่มเปลี่ยนมาเป็น  คนที่ไม่สมหวังกับความรัก

หรือว่าเมื่อก่อนทำบาปไว้ เยอะ

เลยโดน บท ลงโทษ....

55+.......ขำ จัง

บางที่ ตอนนี้พระเจ้าคง  กำลังสอน

ให้มองความรักสำคํญ....   มากกว่าที่จะมาล้อเล่น

ตอนนี้เริ่มรู้แล้วล่ะว่า.....  คนที่เคยอกหัก

จะมอง ความรักเป้นสิ่งที่น่ากลัว  แต่อีกนัยหนึ่ง มันก็เป็นสิ่งที่ มหัศจรรย์

ที่เกิดขึ้นกับ มนุษย์  อย่างที่เราเป็น

วันนี้ ออก  แนวปรัญชา  นิดหน่อย

....

ความรักไม่เคยทำให้ฉันตาบอด แต่ฉันมองข้ามสิ่งไม่ดีและยอมรับในสิ่งที่เทอเป็นต่างหาก

จิงไหมล่ะ

> <

มันเป็นไรที่ งงเล็กน้อย..

เพราะเราเปงคนเดียวที่ไปเรียน

ในบรรดาเพื่อนๆ..

ฉายเดี่ยว คร้าบ ๆ..

แต่แปลกน่ะ...

ที่เหงา สุดๆ ไปเลยล่ะ

มันกลับต่างจากที่คิดตอนแรก

ว่าย้ายมาคงมีเพื่อนใหม่.. และอะไรที่มันคงน่าทำขึ้นเยอะ

อีกไม่นานคงมีเพื่อนและอะไรที่น่าทำมากกว่านี้

ตอนนี้ก้อเป็น นักศึกษา ม กรุงเทพ เต็มตัวแล้วล่ะ

ตลกดี... เข้าไปเรียนแบบ เอ๋อๆ มา 3 วันแล้ว

อตนนี้ก้อเริ่มดีขึ้นมากแล้วล่ะ

ชินแล้ว.. แต่อีกอย่าง ที่ยังเป็นปัญหาอยู่ก้อคือ

" ห้องเรียน "  

นี้แหละที่ หา ไม่ค่อยจะเจอ

เพราะ เพิ่งเรียน ได้แค่ 3 วันเอง

รูปนี้ออกแนว ต๋องๆ   55+

ตอนนี้ จะพยายามเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่

Happy Brithday to m3

วันที่ 4 พ.ค. 2551

อายุครบ 18 ปี สะที

วันนี้  ก้อไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ

แถมเมื่อคืน นอนเกือบตี 3

พอตอนเช้า แม่มาปลุกตอน 7 โมงกว่า

เลยมึนๆเดินออกมาจากห้อง  แล้วแม่ก้อให้ไปไหว้พระ

พอไหว้เสร็จ แทนที่จะตื่น ก้อไปนอนต่อสะงั้น

ไม่รู้เรื่องเลย...

พอสัก 11.30 น.

ตื่นขึ้นมา อาบน้ำ  กินข้าว  ดูทีวี

พอ บ่าย 4 โมง ไปให้อาหารปลากันทั้งครอบครัว

ก่อนเขาไปที่วัด ก้อไปซื้ออาหารปลามา กระสอบ หนึ่ง

ประมาณ 200 กว่า แต่ไม่รู้เท่าไรไม่แน่ใจ

แม่ซื้อให้ ...

พอไปถึงวัด ก้อยกกระสอบอาหาร ลงไปที่แพปลา

ลุงคนที่ดูแล วัดเขาไปนินทากะเพื่อนเขามั่ง

" หาว่า ครอบครัวกรุแมร่ง อวดรวย "

จิงๆแล้ว เหตุผลที่ซื้ออาหารเป็นกระสอบไม่ใช่อะไรหรอก

เหตุผล

1. ปลาในเขตอภัยทาน มันมีตั้งกี่ พันตัว อาจเป็นหมื่น ก้อได้

จะให้ไปซื้อกระป๋อง ละ 5 บาท มันมีอาหารให้เท่าไร

มีค้อนกระป๋องมั่ง ปลามันจะไปอิ่มอะไร

2. คือว่าวันนี้เป็นวันเกิดเราด้วย ทำบุญ ทำทาน อาจจะเกินไปหน่อย

แต่พวกปลาก้ออิ่มกัน ใครจะมาทำบุญ กันทุกวันจิงไหม ลองคิดดุ

แล้วอีตาลุงนั้น มาหาว่าบ้านกรูอวดรวย

มันเอาอะไรคิดว่ะแมร่ง  สงสัย เรียนมาน้อยไง

เลยคิดไม่ได้

หลักจากนั้นก้อไปช็อปปิ้งกัน

ได้เสื้อมา 2 ตัว สีชมพู กะ สีเหลือง

หลังจากนั้น ก้อไปกินอาหารเหนือ

ลดน้ำหนัก เหอะๆ..

เพราะมันมีแต่ผัก...อย่างเดียว กะเนื้อ นิดหน่อย

จากนั้นก้อกลับบ้าน แล้วก้อมันนั่งอัพได

-------------------------------------------------

รัก พ่อกะแม่

รักเทอน่ะคนดีของฉ้าน นน

รักมายเฟรน

ขอบคุงทุกคนที่ส่งข้อความมาอวยพรน้า..

ขอบคุงจิงๆ

ของคุง ทุกสิ่งที่ทำให้ชีวิตนี้มีสีสัน

ไปทำใบขับขี่กะที่รักมา

เหอะๆ.. ทำเอาแบบตายเลย

ไปถึงที่ขนส่ง จ. กาญ  8.30 น

ไปถึงก้อไปยื่นเรื่องขอทำใบขับขี่ มอเตอร์ไซค์  55+

ช่วงนี้เขากวดขันที่ จ. กาญ  แมร่งจับอยู่นั้นใบขับขี่

เชี่ยโดนปรับครั้งละ 100 เล่นเอาหมดตูเลย

แมร่งเลยไปทำซะ..

อีกอย่าง  ไปทำทั้งวัน แต่พอโดนเรียกไม่โดนปรับ

มันก้อคุมว่ะ  เหอะๆ

แต่ตอนที่เขาอบรม  มันไม่ได้ให้ความรู้อะไรเลย

แมร่งตอนสอบข้อเขียนก้อความคิดเราทั้งนั้น ไม่เห็นมีผลอะไรเลย

ถ้าไม่อบรมก้อทำได้แหละ....เหมือนกัน

ตอนบ่าย สอบปฏิบัติ

กว่าจะเรียกสอบแมร่ง

ต้องให้ รถบรรทุก รถยนต์ แล้วค่อยมาจักรยานยนต์

เล่นเอาเกือบ บ่ายสามแนะ กว่าจะได้สอบ

ระหว่างรอก้อถ่ายรูปกันเล่นๆ

เสร็จก้อกลับบ้านไปนอนตาก แอร์

เหอะๆ...สบาย

พี เอส

รักพ่อกะแม่

รักที่เลิฟ

อยากจัดห้องๆ..เอาอุตร้าแมนทั้งห้องเลย

ทำตัวใหม่ๆ   อะไรก้อต้องใหม่ 55+

ยกเว้นแฟนน่ะ

กับมายเฟรน  แต่มีเพื่อนในกลุ่มมี 2 คนที่ได้ไปรับวันที่ 30 เมษา

เพราะ ดันไปติด 0 ภาษาไทย เนื่องจากอาจานไม่ได้แจ้ง

ว่าติด 0 เลยไม่ได้ไปแก้กัน แต่จิงๆแล้วอาจานประจำวิชา

ภาษาไทย ได้เขียนใบแจ้งแล้ว

แต่อาจานที่ปรึกษา ดันกวนตีน ไม่ยอมติดใบแจ้งให้นักเรียนดู

ไม่งั้นเพื่อนกุก้อจบพร้อมกุแล้ว

เพราะอาจานที่ปรึกษาเฮงซวย  อะดิ!!

แล้วพอตอนเย็นก้อมีงานกินเลี้ยงจบ

เพื่อนกุมาสะ อย่างอลังการงานสร้างมาก คร้าบ...

สวยๆกานทั้งนั้น  เราก้อเป็นตากล้องสะเลย

มาดูกานเลยดีกว่า

รูปนี้ Ma Fenz ทั้งห้อง 6/8 อังกฤษ - ญี่ปุ่น

แป้งทอม กะ เฟิร์น

แพร์ กะ เฟิร์น

ตัวกุเอง กะ แป้ง

นู๋ดิว

สวยป่ะล่ะ  ฝีมือ ถ่ายเองคร้าบ 55+

เบล( หล่อเขาแหละ )

คู่รักที่ ทะลึ่งที่สุด 55+

เกม กะ โบว์

หลังจากที่กินเลี้ยงที่ ร.ร. เสร็จ ก้อไปนั่งร้านเหล้าปั่น

( เลิฟพลัส )

แล้วก้อมีเรื่อง คือว่า แป้งทะเลาะกะแฟนแล้วแฟนมันมาชิงตัว

ไอ้เราก้อเป็นห่วงเพื่อน

เพราะมันลากขึ้นรถมอไซค์ไป

เราก้อวิ่งตามไปกระชากแขน

รถเกือบล้มแนะ

แต่แมร่งมันยังหน้าด้าน

ที่จะขับหนีต่อไปได้ โคตรเชื่อมันอ่า..

หลังจากนั้นก้อเลยขับรถ

ตามหาไอ้แป้ง แล้วก้อไปเจอมันที่สะพาน

แฟนมันก้อตบหัว ไอ้แป้งร้องไห้เลย

เราก้อกลัวแฟนมัน ทำไรเรา

เพราะมันเป้น ผู้ ช อ่า

เราก้อเลยเอามันขึ้นรถ แล้วก้อกลับไปที่ร้านต่อ

หลังจากนั้นประมาณ 5 ทุ่ม กว่าๆ

พ่อก้อมารับกลับบ้าน

เพราะพรุ้งนี้ไปสมัครเรียนที่ ม. กรุงเทพ

จบไปแล้ว วันหนึ่งที่ยุ่งยาก

แต่ก้อเป็นวันที่สนุกที่สุด เหมือนกัน.....

เซง   เศร้า    เหงา   เบื่อ

ชีวิตมีแต่อะไรไม่รู้..

รัก มายเฟรน จังเลย..

วันนี้แม่กลับมาจากวัดแล้ว..

มีเสียงตามมาด้วย..

มันเป็นเรื่องปกติ  ที่ต้องเจอทุกวันอยู่แล้ว

แต่วันนี้ไม่สบายไม่มีคนมาดูแลเลย

พ่อกะแม่  ก้อไปทำงาน

ที่จริงเมื่อวานกะไปหาหมอแล้ว..

แต่ไม่อยากโดนฉีดยา เลยไม่ไปดีกว่า

แต่อาการเป็นหนักกว่าเดิม..โทรมมากมายกายกอง..

ถ่ายรูปไม่ได้..ทำอะไรก้อไม่ได้..

จะออกไปเจอใครก้อไม่ได้..

ไม่มีแรงทำไรเลยอ่า.....เซงจิต..

กิจกรรมประจำวัน

10.00 น.   ลุกจากที่นอน

11.30 น.   เพิ่งลงมาจากเตียงมากินข้าว

แถมยังไม่อาบน้ำอีกด้วย...

อยากให้มีคนมาดูแลจัง..

อยู่บ้านคนเดียวน่าเบื่อจัง......เฮ้อ!!!

คิดเถิงมายเฟรนจัง

เมื่อไรจะได้เจอพวกแกสักทีว่ะ

จะได้ไปเที่ยว...กานเนอะ

 เอารูปความอุบาดของพวกแกมาประจานดีกว่า..

รูปเล็กเกิน เห็นหน้าไม่ชัดอ่า..

พี.เอส

ไม่สบาย ไม่มีคนมาดูแล

อยากไปเที่ยว กะ มายเฟรนจัง

รักพ่อกะแม่

หนูขอตังค์ไปเที่ยวหน่อยจิ

ช่วงนี้งบประมารขาดแคลน

ไม่มีตังไปจ่ายค่าโทรศัพท์

เซง..เหงา...เบื่อ

แฟนไม่สนใจ...ไข้ขึ้นเลยอ่า

ที่จริงตอนนี้ต้องเล่นแร็คนาร็อคน่ะเนี่ย

แต่แอบออกมาอัพได

( คือเข้าเซอร์เวอร์ไม่ได้อ่า )

ที่จิงไดอันนี้กะจะเอาไว้เขียนตอนที่ขึ้นไปเรียนที่ กรุงเทพ

เพราะว่า ปอกะแชมป์

คงไม่ได้อยุ่ด้วยกานตลอดเหมือนอย่างตอนนี้

ทุกอย่างมันก้อคงขึ้นอยู่กับเวลา

ทุกวันนี้ปอเชื่อใจแชมน่ะ  ว่า

" แชมจะไม่นอกใจปอ "

แต่ บางที่  บางเวลา ปอก็กลัวแชมขึ้นมาเหมือนกาน

เพราะ  แชมเป็นคนที่ไม่ค่อยพุด

แชมป์เป็นคนที่พุดไม่ค่อยเก่งปอก้อรู้

แต่ทำไงได้ล่ะ บางที่ผุ้ ญ ก้ออยากฟังว่าคนที่เราคบอยู่ด้วยคิดอย่างไง

ปอมันก็งี่เง่า ชอบหาเรื่องทะเลาะกับเทอนิ

ถ้าปอไม่รักน่ะ ปอไม่สนใจหรอก

อีกอย่างปอกะจะเปลี่ยนเบอร์แล้วล่ะ..

ปอไม่อยากทะเลาะกับแชมป์เรื่อง โทรศัพท์

ปออยากคบกับแชมป์ไปนานๆ 

เพราะถ้าเมื่อไรที่ ปอขึ้น กทม แล้ว

ระยะห่างมันจะทำให้เราระแวงกัน

มันอาจจะทะเลาะมากขึ้นกว่าเดิมก้อได้ใครจะไปรู้จิงม่ะ

แล้วแชมป์ล่ะ  จะอยู่กับปออย่างนี้ไปอีกนานไหม

แต่ยังงัยทุกวันนี้มีเทอปอก็พอใจแล้วล่ะ